Rozmieszczenie wilka w Polsce w 1998 r.

  Wilk w przeszłości był jednym z najszerzej rozprzestrzenionych gatunków na Ziemi, zamieszkiwał niemal całą półkulę północną, najróżniejsze jej strefy klimatyczne i siedliska. Obecnie na skutek bezwzględnej eksterminacji przez człowieka, kurczenia się obszarów leśnych oraz zmniejszania się liczebności potencjalnych ofiar, jego zasięg skurczył się do Alaski, Kanady, kilku północnych stanów USA, Europy Południowej (Rumunia, Bułgaria, Grecja, Albania, była Jugosławia) Europy Wschodniej (Polska, Słowacja, kraje byłego ZSRR), Syberii, niewielkich obszarów Skandynawii, oraz Azji.

  W Polsce wilki występują w południowo-wschodniej, wschodniej oraz północno-wschodniej części kraju, w większych kompleksach leśnych, oraz w wyspowych stanowiskach w Polsce Zachodniej. Ich liczebność szacowana jest na ok. 700 osobników.

  Zgodnie z aktualnie obowiązującym ROZPORZĄDZENIEM MINISTRA ŚRODOWISKA z dnia 26 września 2001 r. w sprawie określenia listy gatunków zwierząt rodzimych dziko występujących objętych ochroną gatunkową ścisłą i częściową oraz zakazów dla danych gatunków oraz odstępstw od tych zakazów (Dziennik Ustaw nr 130 poz. 1455 i 1456) wilk poddany jest ochronie ścisłej.

  Ochrona tego gatunku na obszarze całego kraju datuje się od roku 1998, kiedy to wilk uzyskał status gatunku chronionego w całej Polsce (Dz.U. nr 47 z dnia 14 kwietnia 1998, poz. 298), wówczas też został wykreślony z listy gatunków łownych (Dz.U. nr 50 z dnia 22 kwietnia 1998 r.)

  Wcześniej, tj. od 1995 roku wilk był chroniony rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa o ochronie gatunkowej zwierząt z dnia 6 stycznia 1995 r., w 46 województwach, z wyjątkiem ówczesnego woj. krośnieńskiego, przemyskiego i suwalskiego (Dz.U. nr 13 z dnia 16 lutego 1995 r., poz. 61), w dwóch ostatnich chroniony był jednak na mocy osobnych rozporządzeń wojewodów.